Jan Twardowski o jesieni
Jesień - jedna z czterech podstawowych pór roku w przyrodzie, w strefie klimatu umiarkowanego. Charakteryzuje się umiarkowanymi temperaturami powietrza z malejącą średnią dobową, oraz najwyższym w skali roku opadem atmosferycznym.
W świecie roślin i zwierząt jest to okres zakończenia przygotowywania się nowego pokolenia organizmów do życia,
oraz gromadzenia zapasów przed kolejną zimą. Na przełomie lata i jesieni część zwierząt przenosi się do cieplejszych
stref klimatycznych. Jesienią liście drzew zmieniają kolor, by w końcu opaść przed zimą, a najgrubsze części zielone
roślin ulegają zdrewnieniu.
Druga jesień
-
Druga jesień - szósta pora roku
złoto płacze przy spadaniu z drzewa
smutek jest jak diabeł
ma swoje stąd dotąd
wszystko jak należy w wymierzonym czasie
nie wyj z żalu głuptasie
Rośliny wieloletnie gromadzą substancje zapasowe w korzeniach, a jednoroczne usychają starając się przedtem różnymi metodami doprowadzić do rozproszenia nasion.
Jesień astronomiczna rozpoczyna się w momencie równonocy jesiennej i trwa do momentu przesilenia zimowego, co w przybliżeniu oznacza na półkuli północnej okres pomiędzy 23 września a 22 grudnia (czasami daty te wypadają dzień wcześniej lub dzień później, a w roku przestępnym mogą być dodatkowo cofnięte o jeden dzień). Podczas jesieni astronomicznej dzienna pora dnia jest krótsza od pory nocnej, a ponadto z każdą kolejną dobą dnia ubywa, a nocy przybywa.
Sześć pór roku
Jest w Polsce sześć pór roku
chyba więcej nie ma
przedwiośnie
wiosna
lato
dwie jesienie
jedna ze złotem ucieka
w drugiej kalosz przecieka
i zima
Za jesień klimatyczną przyjmuje się okres roku (następujący po lecie), w którym średnie dobowe temperatury powietrza wahają się pomiędzy 15 a 5 °C. Zasadniczo po jesieni następuje zima, jednak pomiędzy tymi okresami znajduje się klimatyczny etap przejściowy - przedzimie.
F
Katalog D M O Z : Science : F
[ A ] [ B ] [ C ] [ D ] [ E ] [ G ] [ H ] [ I ] [ J ] [ K ] [ L ] [ M ] [ N ] [ O ] [ P ] [ Q ] [ R ] [ S ] [ T ] [ U ] [ V ] [ W ] [ X ] [ Y ] [ Z ]
| | |
|
Do najbardziej znanych antybiotyków przeciwgrzybowych należą: nystatyna, amfoterycyna B i gryzeofulwina. Obok nich stosowane są w lecznictwie: pimarycyna (natamycyna), polifungina, leworyna, trychomycyna i hamycyna. Od roku 1970 w chemioterapii grzybic stosowane są preparaty imidazolowe (klotrimazol, mikonazol, ekonazol, ketokonazol i inne) oraz 5-fluorocytozyna i 5-fIuorouracyl. Są to leki otrzymywane na drodze syntezy chemicznej. Niektóre z nich w skojarzeniu z antybiotykami przeciwgrzybowymi okazały się skuteczniejsze w działaniu od pojedynczych związków. Antybiotyki przeciwgrzybowe dzielą się na dwie zasadnicze grupy:
- 1) antybiotyki o makrocyklicznej budowie polienowej i
- 2) antybiotyki o budowie niepolienowej.